بر لبانم غنچۀ لبخند پژمرده است
      نغمه ام دلگیر و افسرده است
      نه سرودی ، نه سروری
      نه هم آوازی نه شوری
      زندگی گویی ز دنیا رخت بر بسته است
      یا که خاک مرده روی شهر پاشیده است
      این چه آئینی ؟ چه قانونی ؟ چه تدبیری ست ؟
      من از این آرامش سنگین و صامت عاصیم دیگر
      من از آهنگ یکسان و مکرر عاصیم دیگر
      من سرودی تازه می خواهم
      جنبشی ، شوری ، نشانی ، نغمه ای ،فریادهایی تازه می جویم
      من به هر آئین و مسلک ، کو کسی را از تلاشش باز دارد یاغیم دیگر      من ترا در سینۀ ای امید دیرین سال٬ خواهم کشت
      من امید تازه می خواهم
      افتخاری آسمانگیر و بلند آوازه می خواهم

      *دکتر هوشنگ شفا