بر لبانم غنچۀ لبخند پژمرده است
      نغمه ام دلگیر و افسرده است
      نه سرودی ، نه سروری
      نه هم آوازی نه شوری
      زندگی گویی ز دنیا رخت بر بسته است
      یا که خاک مرده روی شهر پاشیده است
      این چه آئینی ؟ چه قانونی ؟ چه تدبیری ست ؟
      من از این آرامش سنگین و صامت عاصیم دیگر
      من از آهنگ یکسان و مکرر عاصیم دیگر
      من سرودی تازه می خواهم
      جنبشی ، شوری ، نشانی ، نغمه ای ،فریادهایی تازه می جویم
      من به هر آئین و مسلک ، کو کسی را از تلاشش باز دارد یاغیم دیگر      من ترا در سینۀ ای امید دیرین سال٬ خواهم کشت
      من امید تازه می خواهم
      افتخاری آسمانگیر و بلند آوازه می خواهم

      کرم خاکی نیستم اینک تا بمانم در مغاک خویشتن خاموش
      نیستم شب کور کز خورشید روشنگر بدوزم چشم
      آفتابم من که یکجا ، یک زمان ساکت نمی مانم
      با پر زرین خورشیدِ افق پیمایِ روح خویش
      من تن بکر همه گلهای وحشی را نوازش می کنم هر روز
      جویبارم من که تصویر هزاران پرده در پیشانیم پیداست
      موج بی تابم که بر ساحل٬ صدف های پُری می آورم همراه
      کرم خاکی نیستم من آفتابم
      جویبارم ، موج بی تابم
       
      تا بچند اینگونه در یک دخمه بی پرواز ماندن؟
      تا بچند اینگونه با صــــد نغمه بی آواز ماندن؟
      شهپر ما آسمانی را بزیر چنگ پرواز بلندش داشت
      آفتابی را بخواری در حریم ریشخندش داشت
      گوش سنگین خدا از نغمۀ شیرین ما پر بود
      زانوی نصف النهار از پایکوب پر غرور ما
      چو بید از باد می لرزید
      اینک آن آواز و پرواز بلند و این خموشی و زمینگیری؟
      اینک آن همبستری با دختر خورشید
      و این همخوابگی با مادر ظلمت ؟      من هرگز سر به تسلیم خدایان هم نخواهم داد
      گردن من زیر بار کهکشان هم خم نمی گردد    

 

      زندگی یعنی تکاپو
      زندگی یعنی هیاهو
      زندگی یعنی شب نو ، روز نو ، اندیشۀ نو
      زندگی یعنی غم نو ، حسرت نو ، پیشۀ نو
      زندگی بایست سرشار از تکان و تازگی باشد
      زندگی بایست در پیچ و خم راهش ز الوان حوادث رنگ بپْذیرد
      زندگی بایست یکدم " یک نفس حتی "
      ز جنبش وا نماند
      گرچه این جنبش برای مقصدی بیهوده باشد
      زندگانی همچنان آب است
      آب اگر راکد بماند ، چهره اش افسرده خواهد گشت
      و بوی گند می گیرد
      در ملال آبگیرش غنچۀ لبخند می میرد
      آهوان عشق از آب گل آلودش نمی نوشند
      مرغکان شوق در آئینۀ تارش نمی جوشند
      من سر تسلیم بر درگاه هر دنیای نادیده فرو می آورم جز مرگ
      من زمرگ از آن نمی ترسم که پایانی ست بر تور یک آغاز
      بیم من از مرگ یک افسانۀ دلگیر ِ بی آغاز و پایان ست

      من سرودی را که عطری کهنه در گلبرگ الفاظش نهان باشد نمی خواهم
      من سرودی تازه خواهم خواند کژ گوش کسی نشنیده باشد
      من نمی خواهم به عشقی سالیان پابند بودن
      من نمی خواهم اسیر سحر یک لبخند بودن
      من نه بتوانم شراب ناز از یک چشم نوشیدن
      من نه بتوانم لبی را بارها با شوق بوسیدن
      من تن تازه لب تازه شراب تازه عشق تازه می خواهم
      قلب من با هر طپش یک آرمان تازه می خواهد
      سینه ام با هر نفس یک شوق یا یک درد بی اندازه می خواهد
      من زبانم لال٬ حتی یک خدا را سجده کردن ، قرن ها او را
      پرستیدن نمی خواهم
      من خدایی تازه می خواهم
      گرچه او با آتش ظلمش بسوزاند سراسر ملک هستی را
      گرچه او رونق دهد آئین مطرود و حرام می پرستی را
      من بناموس قرون بردگی ها یاغیم دیگر
      یاغیم من ، یاغیم من، گو بگیرندم ، بسوزندم
      گو بدار آرزوهایم بیاویزند
      گو بسنگ ناحق تکفیر
      استخوان شعر ِ عصیانِ قرونم را فرو کوبند
      من از این پس یاغیم دیگر
       یاغیم دیگر       
*دکتر هوشنگ شفا